O autorze
dr Adam B. Czyżewski jest Głównym Ekonomista w PKN ORLEN S.A. od listopada 2007 roku. Zajmuje się perspektywami gospodarki globalnej oraz globalnego sektora energii. Wcześniej kierował badaniami makroekonomicznymi i prognozowaniem inflacji w Narodowym Banku Polskim (2001-2007), był makroekonomistą w Banku Światowym (1995-2000) oraz pracownikiem naukowym Uniwersytetu Łódzkiego i Polskiej Akademii Nauk. Jest współzałożycielem Niezależnego Ośrodka Badań Ekonomicznych NOBE. Studiował ekonometrię na Uniwersytecie Łódzkim oraz na Uniwersytecie Stanforda. Jego wiedza ekspercka obejmuje między innymi: ekonomię sektora energii oraz gospodarki niskoemisyjnej, makroekonomię, politykę pieniężną, modelowanie ekonometrycznie, rachunki symulacyjne i prognozowanie, oraz rachunkowość społeczną na szczeblu gospodarki i regionów. Jest autorem i współautorem 6 książek oraz ponad 50 publikacji naukowych. Doświadczenie w zakresie transformacji ustrojowej zdobywał w praktyce, jako doradca Pełnomocnika Rządu ds. Integracji Europejskiej i Pomocy Zagranicznej, doradca Prezesa GUS i doradca Prezesa NBP. Reprezentował NBP w Komitecie Polityki Pieniężnej Europejskiego Systemu Banków Centralnych, był założycielem Komitetu Irvinga Fishera Statystyków Banków Centralnych i członkiem pierwszego Zarządu tego Komitetu. Jest członkiem TEP i honorowym członkiem Rady Biznesu Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego.

Crowdsourcing

Kiedy byłem małym chłopcem, przyszedł mi do głowy pomysł, jak zostać milionerem. W tym celu wystarczyło nakłonić milion osób, by ofiarowały mi po jednym złotym na jakiś zbożny cel. Dla nich wydatek niewielki a dla mnie ogromna korzyść. Do realizacji pomysłu nie doszło z powodu kosztów dotarcia do odpowiednio dużej liczby osób. W każdym razie była to jakaś próba wykorzystania tak szerokiej, międzynarodowej, społeczności do realizacji swoich planów, wpisująca się w proces crowdsourcingu, w jednej z jego form, jaką jest crowdfunding. Nazwę „crowdsourcing” wprowadził w 2006 roku Jeff Howe z Wired Magazine.

Do pomysłu z dzieciństwa mógłbym wrócić dzisiaj, umieszczając go na jednej z platform crowdfundingowych, takich jak Gofundme, Kickstarter czy Indiegogo. Wymienione należą obecnie do najlepszych, ale jest też wiele innych do wyboru, w tym również polskie. Ktoś spyta pewnie, jak zamierzałbym przekonać nieznane mi osoby, do zainwestowania w mój projekt? Okazuje się, że ważniejszy od argumentów jest sam pomysł, który musi się po prostu spodobać. Jak pokazuje doświadczenie, ludzie są gotowi finansować bardzo dziwne pomysły, takie jak na przykład „sałatka ziemniaczana” Zacka Browna. Autor projektu ogłosił, że po raz pierwszy w życiu zamierza zrobić sałatkę ziemniaczaną. Potrzebuje na to dziesięciu dolarów, a najhojniejszych darczyńców zamierza wymienić z imienia i nazwiska. Mechanizm crowdfundingu (w odróżnieniu od zbiórki publicznej) zakłada bowiem, że pomysłodawca wynagrodzi wpłacających pieniądze w jakiś, wcześniej ustalony sposób. Zack Brown skrycie liczył na to, że uda mu się uzbierać sześćdziesiąt dolarów i nie krył radości i zdumienia, gdy projekt zamknął się sumą siedemdziesięciu dwóch tysięcy dolarów. Absurdalnych projektów, które zdobyły całkiem pokaźne finansowanie nie brakuje, więc nic dziwnego, że finansowanie społecznościowe, bo taka nazwa crowdfundingu funkcjonuje w języku polskim, robi furorę.

A wszystko zaczęło się całkiem niedawno, bo w 1997 roku i - jak to zwykle w przypadku innowacyjnych pomysłów - w Stanach Zjednoczonych. Jak podaje Wikipedia (która sama jest projektem crowsourcingowym), amerykańscy fani brytyjskiej grupy rockowej Marillion, w wyniku przeprowadzonej w Internecie kampanii, zebrali 60 tysięcy dolarów na sfinansowanie trasy koncertowej tegoż zespołu po Stanach Zjednoczonych. W roku 2000 powstał portal ArtistShare.net – pierwsza platforma internetowa umożliwiająca muzykom finansowanie twórczości poprzez internetową zbiórkę środków od swoich fanów. W roku 2008 powstał wspomniany serwis Indiegogo, na którym możliwe było już finansowanie różnego rodzaju projektów, zaś w 2009 roku powstała platforma Kickstarter, największy obecnie i najbardziej znany portal crowdfundingowy na świecie. Od roku 2010 crowdfundingowe platformy internetowe zaczęły powstawać także w Europie. Od marca 2012 w Polsce działa Polskie Towarzystwo Crowdfundingu, którego celem jest kształtowanie otoczenia prawnego i gospodarczego tak, aby umożliwić powszechny dostęp do finansowania społecznościowego jako źródła kapitału.

Od długiego czasu zajmujemy się procesami innowacyjnymi, o czym dobrze wiedzą czytelnicy mojego bloga. Teraz nadeszła pora działania. Z nieukrywaną satysfakcją i przyjemnością informuję, że PKN ORLEN, przy współpracy z partnerem NineSigma, ogłosił konkurs na crowdsourcingową innowację ukierunkowaną na podniesienie efektywności energetycznej naszych rafinerii.

Celem konkursu jest znalezienie innowacyjnego rozwiązania dla efektywnego odzysku i wykorzystania ciepła odpadowego powstającego w procesie destylacji ropy naftowej. Obecnie ciepło to jest bezpowrotnie tracone do atmosfery, gdyż dotychczas nie powstała technologia która pozwalałaby na jego ekonomiczne wykorzystanie. Liczymy, że globalna społeczność innowatorów w połączeniu z ekspertami PKN ORLEN pozwoli nam to zmienić. Wielką zaletą tego konkursu jest nasza otwartość na zakres możliwych rozwiązań. Odzyskane ciepło można magazynować, przerobić na parę, energię elektryczną czy wykorzystać do produkcji produktów chemicznych. Interesuje nas każda opcja która pozwoli na obniżenie kosztów operacyjnych nie tylko w rafineriach ale generalnie wszędzie tam, gdzie traci się duże ilości ciepła.

Jednak samo rozwiązanie problemu, niewątpliwe ważne z punktu widzenia rafinerii, nie jest głównym celem tego projektu. Bo to co jest dla nas najbardziej istotne zawiera się w trzech słowach-kluczach: wiedza, współpraca, ewolucja.

Wiedza – zdobyta w trakcie realizacji tego projektu, pozwoli nam na lepsze zrozumienie potencjału i specyfiki interakcji z tak dużą społecznością. W szczególności istotny jest dla nas transfer najlepszych praktyk w tworzeniu i zarządzaniu platformą crowdsourcingowa. Gdyż to właśnie dobrze zarządzana platforma umożliwia dotarcie do szerokiej grupy specjalistów, co jest podstawą sukcesu każdego konkursu.
Współpraca – z globalną społecznością innowatorów, nie tylko w zakresie ciepła niskotemperaturowego. Jednym z kluczowych aspektów projektu crowdsourcingowego realizowanego przez PKN ORLEN jest zaangażowanie możliwie szerokiej grupy ekspertów Koncernu w bezpośrednie interakcje z najwyższej klasy specjalistami i naukowcami z całego świata. Nawiązane w ten sposób relacje będą procentowały w przyszłości bardziej ożywioną i bezpośrednią wymianą wiedzy oraz kolejnymi innowacyjnymi projektami.
Ewolucja – skierowanie PKN ORLEN w stronę bardziej otwartej i elastycznej organizacji, prowadzącej ciągły dialog ze społecznością internetową, ośrodkami naukowo-badawczymi i ekspertami branżowymi. Największym osiągnięciem tego projektu będzie dopełnienie budowy prawdziwie innowacyjnej kultury w PKN ORLEN, łączącej wewnętrzny potencjał i wiedzę z kreatywnością społeczności internetowej. Dzięki temu, będziemy w stanie nie tylko zrozumieć i antycypować nadchodzące zmiany, ale przede wszystkim, tworzyć rozwiązania wybiegające o krok naprzód.
Trwa ładowanie komentarzy...